Lubińskie dziury. Tutaj to temat ważki i poruszający. Absorbujący umysły mieszkańców miedziowego grodu. Temat jakże medialny i ciągle popularny.

Ot choćby taka dziura w Rynku. To historia, która zdaje się nie mieć końca. Jeszcze roczek, jeszcze momencik i będziemy szykować się do jakże hucznej 10-tej rocznicy jej istnienia.

Ale Lubin to „na szczęście" nie tylko jedna dziura. Zatem rozejrzyjmy się i sprawdźmy jakimi to dziurami lubińska ziemia stoi.

Oczywiście numer jeden to mająca bez mała dekadę dziura w Rynku. Wiele napisano, wiele powiedziano. Włodarze miasta nie mówią niestety dziurze dość. Więc trwa. Nasz XXI-wieczny symbol Lubina.

2. Zalew Małomicki - wielka dziura. W XX wieku główne miejsce odpoczynku lubinian. Co kilka lat, żeby nie było, pojawia się hasło: „remontujemy Zalew, już niedługo, zaraz po wyborach". Były i Baseny Małomickie przy tej wielkiej dziurze. Były. Dziurawy Zalewie zarastaj na chwałę miasta Lubina. I trwaj.

3. Dziura po półtorawiekowym dworcu PKP. Cały Lubin mówił nie, nie, nie burzcie. Lubimy go, wyremontujcie. To ciekawy obiekt. Stary - z 1869 roku. Na pewno damy radę. Nie takie budynki odzyskiwały dawny blask. Wynik. Mamy no, może nie dziurę, ale miejsce po dawnym dworcu PKP w Lubinie. Ładne i puste miejsce. Lubinianie je pokochali. Nasz „Niedworzec".

4. W kategorii zbliżająca się dziura, dziura krocząca, to prawdopodobna budowa kopalni węgla brunatnego. O co chodzi. Kto jeszcze nie wie zapraszam tutaj" http://stop-odkrywce.pl/. To dopiero byłaby dzuuuuura!!! Tylko, czy ją chcemy? Nie sądzę. Tej dziurze mówimy kolektywnie „nie"!

5. I na koniec mój cichy faworyt. „Dziura Dziur". Granica w granicę z Lubinem. Oto ona - Największa dziura Ziemi Lubińskiej. Odkrywka w Oborze.

Duża, prawda? Jest większa od Ustronia i Polnego razem wziętych. To odkrywkowa kopalnia piachu. Żwirownia Obora. Nadzieja na przyszłość. Mówi się, że kiedyś powstanie w tym miejscu centrum rekreacyjne. Wielgachne jezioro, taki mały kurort ze zjeżdżalniami, restauracjami. Dolnośląskie CostaLubina. Powalczymy z Polkowicami. Pewnie już czuja nasz oddech na plecach. Dziura rośnie, ku naszej chwale i czeka. Damy jej szansę. Ja bym jednak chciał...

Napisz komentarz!