Ze świętami wielkanocnymi związane są także inne zwyczaje (część z nich wywodzi się ze starosłowiańskiego święta Jarego), takie jak: dziady śmigustne, Emaus, walatka, z kurkiem po śmigusie, Siuda Baba, wieszanie Judasza, pogrzeb żuru i śledzia, pucheroki, palma wielkanocna i Jezusek Palmowy. No cóż, stare wierzenia, symbole i obyczaje tracą na swoim znaczeniu i nikt już prawie o nich nie pamięta, jednakże one to właśnie nadają naszym świętom magicznego zabarwienia.

Inne kraje mają także swoje tradycje wielkanocne. Oryginalnym szwedzkim zwyczajem wielkanocnym są wizyty dzieci przebranych za czarownice. Maluchy, odziane w chustki i długie suknie, z pomalowanym buziami życzą wszystkim Wesołej Wielkanocy i zostają obdarowane smakołykami lub drobnymi pieniędzmi. W Niemczech w Wielką Sobotę święci się ogień, który jest później rozdawany wiernym. W Hiszpanii Święta mają charakter teatralny, wręcz widowiskowy, odbywają się liczne przedstawienia Drogi Krzyżowej oraz procesje i widowiska. Grecy są w większości wyznania prawosławnego, dlatego Wielkanoc zaczynają celebrować już w tzw. Sobotę Łazarza, czyli sobotę przypadającą tuż przed Niedzielą Palmową. Wtedy to domy odwiedzają dzieci, które śpiewają hymn „Łazarz”, za co otrzymują drobne pieniądze i upominki. W Czechach tylko jeden dzień w tygodniu wielkanocnym określany jest jako Wielki – to Wielki Piątek. Pozostałe dni określane są kolorami: Czarna Środa, Zielony Czwartek, Biała Sobota. Na Słowacji Wielkanoc rozpoczyna się w czwartek. Od 10 rano przestają bić dzwony; aż do Białej Soboty słychać jedynie kołatki.