Jeden człowiek może uratować siedem osób. Tłumaczymy, jak przebiega przeszczep.

Przed tygodniem \"Polska-Gazeta Wrocławska\" rozpoczęła kampanię, w której chcemy namówić Państwa do podpisania deklaracji o zgodzie na pobranie naszych organów na wypadek śmierci. W Polsce co roku około dwóch tysięcy ludzi czeka na przeszczep, który mógłby uratować im życie. Niestety, około setki umiera, bo ciągle brakuje dawców.

Nie każdy może być dawcą. Zaledwie od 2 do 6 osób na 100 umierających w szpitalach odchodzi z powodu śmierci mózgu (a tylko w tym przypadku można mówić o przeszczepie). To najczęściej ludzie młodzi, ofiary wypadków. Ich śmierć to ogromna tragedia, ale i możliwość ocalenia komuś życia.
Co się dzieje, gdy lekarze przegrywają walkę o jedno życie? Mogą uratować inne. W każdym szpitalu działa komisja uprawniona do stwierdzenia śmierci mózgu. Tworzą ją anestezjolog, neurolog lub neurochirurg oraz kardiolog lub internista - lekarze, którzy nie biorą udziału w leczeniu pacjenta. Robią szereg badań. Powtarzają je kilkakrotnie, co 6 godzin. Jeśli wyniki są zgodne i wskazują na śmierć mózgu, rusza procedura sprawdzania, czy pacjent może być dawcą.

Kolejne badania mają wykluczyć wszelkie choroby. Jeżeli człowiek był zdrowy, zostaje zgłoszony do centrum ds. transplantacji Poltransplant. Tam sprawdza się, czy za życia nie zgłosił swojego sprzeciwu. Nawet jeśli nie ma jego nazwiska w centralnym rejestrze sprzeciwu, lekarze pytają rodzinę o zgodę na pobranie narządów.

- To bardzo trudne rozmowy, mimo że lekarze są do nich przygotowywani - mówi prof. Wojciech Witkiewicz, transplantolog ze szpitala przy ul. Kamieńskiego we Wrocławiu. - Pamiętam rozmowę z rodzicami 20-letniego mężczyzny potrąconego przez samochód. Gdy jego ojciec usłyszał, że dla jedynego syna nie ma ratunku, rozpłakał się. Jak mówił, mieli nadzieję, że na starość syn będzie ich podporą, ale skoro nie żyje, a mogą żyć jego serce, wątroba i nerki, to się zgadza.

Gdy zgoda zostaje wydana, do szpitala przyjeżdża kilka zespołów z różnych ośrodków, by pobrać organy.
- Na sali operacyjnej panuje wtedy grobowa cisza - mówi prof. Witkiewicz.
Razem z narządami pobiera się także węzły chłonne i kawałek śledziony, potrzebne do badań immunologicznych, które pozwalają m.in. określić podgrupę krwi. Operacja pobrania narządów trwa od pół do półtorej godziny, natomiast badania tkanek - od 4 do 6 godzin. Na ich podstawie komputer dobiera biorcę, którego tkanki są najbardziej zgodne z dawcą. Wtedy ryzyko odrzutu jest najmniejsze.

Zaraz po tym Poltransplant zawiadamia oczekującego na przeszczep, że pojawił się dawca. Chory jest wieziony do ośrodka, w którym lekarze wszczepią mu nerkę, serce lub wątrobę. Tymczasem zespoły transportują narządy do po-szczególnych ośrodków transplantacyjnych. Liczą się czas i dobra organizacja.
- Pobrany narząd musi być przepłukiwany specjalnym płynem i schładzany lodem do czterech stopni - mówi profesor. - Tak zabezpieczony powinien być wszczepiony jak najszybciej, najlepiej w czasie od 6 do 12 godzin od chwili pobrania. Dziś mamy już specjalne pompy, które pozwalają utrzymać nerkę nawet do 36 godzin.

Zabieg wszczepienia nerki trwa od godziny do półtorej, serca czy wątroby - od 2,5 do 3 godzin. Gdy serce zacznie bić, albo gdy blada nerka zacznie się robić różowa, widać, że nowy organ zaczyna pracować. - Na sali operacyjnej panuje wtedy wielka radość. Wszyscy się cieszą i biją brawo - mówi prof. Witkiewicz.

Tydzień temu rozpoczęliśmy naszą kampanię \"Podaruj życie\"
Prowadzimy ją wspólnie z wrocławską kurią metropolitalną. Chcielibyśmy namówić Państwa do rozmawiania o przeszczepach w rodzinie. Po to, by w razie naszej śmierci nasi bliscy wiedzieli, co myśleliśmy na temat transplantacji i żeby - jeśli będą musieli - mogli podjąć decyzję, która może uratować życie kilku osobom.
Zachęcamy też do wypełniania i noszenia przy sobie oświadczenia woli. Kartki, na których wystarczy wpisać swoje dane osobowe, będą wkrótce rozdawane we wszystkich kościołach archidiecezji wrocławskiej. A w każdy piątek w \"Polsce-Gazecie Wrocławskiej\" będziemy pisać o transplantacji i przedstawiać ludzi, którzy żyją dziś dzięki darowi serca innych.

Agata Grzelińska, fot. endolap.pl

Napisz komentarz!